اریکانتونا

ادم باشيد. بياييد تو اوج خداحافظي كنيم. من اشنا تو اداره گاز هم دارم، گه شما موافق باشيد بهش ميگم شير گاز كشور رو باز كنه، همه مون تو خواب بميریم.

اگر مرض دارید میتونید اسم بچه تون رو اسم کسی بذارید که نشد بشه! اینطوری هردفعه که صداش میکنید بگا میرید

تو زندگیم سه نفر هستن که به من جدی فکر میکنن، من خودم به یکی از این سه نفر و یه نفر دیگه که به من فکر نمیکنه، فکر میکنم. اینطوری به نظر میاد که اگر برم دنبال همینی که دنبال منه و منم دنبالشم، احتمالا زندگیم بهتر میشه، ولی راستش این ریختی نیست. من اول و اخرش تو فکر یکی دیگه ام که اصلا جز اینایی که گفتم نیست. اصلا از اول نبود و دیگه ام نخواهد بود. با اون خوب میشد که نشد بشه. حالا دیگه بقیه اش خیلی فرقی نداره.

فرامرز

ما تو ایران سالم به حساب میومدیم، اینجا نه که محیط ارومه، تابلو شد ما مریضیم

نیکول کیدمن خنیاگر غمگینی است که آوازش را از دست داده بود

تلویزیون یک سریالی نشون میداد که ابوالفضل پورعرب توش معتاد بود بعد پانته آ بهرام خواهرش بود توی سریال که اونم معتاد بود، بعد اخر فیلم همه معتادا ترک میکردن، میومدن جلو دوربین اسمشون رو اینجوری میگفتن: من فلانی هستم یه مسافر. بعد خیلی این اصطلاح "یه مسافر هستم" مد شده بود و چیز بامزه و جدیدی به نظر میرفت.برای همین سرکلاس که نشسته بودیم، معلم دبیرستان داشت حاضر غایب میکرد، اسم ها رو میخوند هرکسی که نبود ما میگفتیم یه مسافر. بامزه هم بود، چون میخندیدن بقیه. حتی خودمون هم میخندیدیم. 40 نفر دانش اموز بود، انقدر این کار رو ادامه دادیم که معلم همه بامزه ها رو از کلاس اخراج کرد. منم بامزه بودم در زمان خودم.

اومدیم تو حیاط، یه عده کسکش که ورزش کردن رو خیلی دوست داشتن، مشغول دویدن دنبال توپ بودن، اومدم یه گوشه ای از حیاط که لبه های سیمانیش کثیف نباشه نشستم.باید منتظر میموندم تا روز تموم بشه.ارنج دستامو گذاشتم رو زانوهام و پایین رو نگاه میکردم که افتاب توی چشمم نخوره. اینایی که داشتن فوتبال بازی میکردن زنگ ورزششون بود و طبعا خیلی حشری بودن و میخواستن از کل ساعت استفاده کنن واسه همین زیاد عربده میکشیدن و تنها چیزی که حوصله شو نداشتم همین صداها بود.  همینطوری سرم پایین بود، داشتم نوک کفشام رو میدیدم و شست پام رو از تو کفش تکون میدادم و میدیدم کفش فرمش تغییر میکنه که دوتا نوک کفش دیگه اومد توی تصویرم. سرم رو اوردم بالا، دیدم یه پسر سال پایینی واستاده که فامیلیش سغایت بود (به کسر سین، مثل سِخاوت) بعد سلام کرد و گفت پونصد تومن پول میشه قرض بدی؟ بعد یخرده مکث کردم و گفتم نه. با پونصد تومن میشد چاهارتا شیرکاکائو پاک شیشه ای صد و بیست و پنج تومانی خرید. به این فک کردم که سغایت برنمیگردونه و من هم نمیشناسمش که بشه پول رو زنده کرد.اضافه کردم که  امروز پول نیوردم اصلا. بعد از جلوم رفت کنار و گذاشت افتاب کیری بزنه توی چشم. یه خرده گیج بودم داشتم به این فکرمیکردم که شاید باید بهش پول میدادم و یا این جمله اخرم که امروز پول نیوردم اضافه بود وخیلی تابلو شد که دارم دروغ میگم و اینا که چون افتاب خیلی تند بود، چشمام سفید شد و دیگه جایی رو درست ندیدم. سرم رو انداختم پایین که نور نخوره تو چشم. 

سرم رو اوردم بالا. سرم که پایین بود داشتم محوطه چمن کاری شده دانشگاه رو میدیدم که خیلی منظم بود، چشمام به رنگ سبز عادت کرده بود سرمو که بالا کردم ناخوداگاه به پیاده روی سیمانی بین چمن ها که رنگش فرق میکرد،خیره شدم. یکی در فاصله ده متری من داشت به طرفم قدم میزد که عینهو سغایت(مثل سِخاوت) بود. یهو درجا همه چیز یادم اومد.انقدر شبیه شد همه چیز که اصلا فکر کردم خود سغایته و الان میاد میگه پونصد تومن پول داری؟ سرم رو انداختم پایین تا وقتی دوباره میارمش بالا به جای نیمکت فلزی در اینجای دنیا، روی لبه سیمانی گوشه حیاط مدرسه انجای دنیا نشسته باشم که زودتر روز تموم شه که برم خونه که وی سی دی "ایزوایدشات" رو که بعد از یه ماه صف به دستم رسیده بود رو بشینم ببینم.  

بابا اومده، با کی اومده؟ اون کیه باهاش؟

رضا کیانیان: همه امکاناتی رو که لازم بود بپاشه خانواده، اون امکاناتو بالقوه داشتی، شما هنوزم که هنوزه بسیار خوشتیپی! ولی شما جون سالم به در بردی! چطوری؟

احمدرضا احمدی: همیشه یه مقداریش هوشه، یه مقداریش هم شانسه واقعا! بعدش اینکه خود فساد هم استعداد میخواد، یادتون نره اینو! من این استعداد رو نداشتم.

از مستند "وقت خوب مصائب" درباره زندگی و اثار احمدرضا احمدی

ذهن دیگه، یهو میپره یه جا، یهو میپره یه جای دیگه

هی مامانش میگفت اینجا مثل بهشت میمونه وسط لیان شانپو. منظورش از اینجا ویلاشون بود و مرادش از لیان شامپو ممدشهر کرج بود. شب وقتی باهم تنها بودیم هی میگفت صدا نکن مامانمینا بیدار میشن.منم گفتم کیرم تو این لیان شانپویی که نمیشه توش داد زد. گفت چی؟ گفتم: هیچی. 

واحد هجدهم غربی

کوکب خانوم پریود بود که عده ای از مهمانان سرزده در زدند. کوکب خانوم بی حوصله رفت پشت ایفون و گفت: ما جنده ها هم ماهی سه روز تعطیلی نداریم؟ بعد ایفون رو کوبید رو جایش. یکی از مهمانهای سرزده که دم در ایستاده بودند شروع به کرد به خاراندن سر آلتش و پرسید: کوکب چی گفت؟

هرمحله ای یه دونه ازینا داره

توی محله یکی بود که موقع شادی های عمومی پیداش میشد که با یک سطل اب میومد و اب رو میریخت روی اتیش و میرفت. اولین باری که دیدمش وقتی بود که ایران امریکا رو توی جام جهانی نود و هشت برده بود و ما ریخته بودیم بیرون برای شادی کردن. بعدها معمولا چارشنبه سوری ها میدیدمش که بدو بدو دبه دبه از خونه اب میورد و سعی داشت آتش های کوچه رو خاموش کنه. همیشه یه پیرهن سفید تنش بود که رو شلوار پارچه ای مشکیش مینداخت. همیشه هم یه جوری نگات میکرد که انگاری سوال داشت یا میخواست پاچتو بگیره. هیچوقت نفهمیدم چه مرگشه

سال پیش وقتی اگهی فوتشو رو دیوار دیدم با یه پیرهن سفید که داشت همونجوری نیگا میکرد، رفتم از تو صندوق عقب ماشین یه بطری اب معدنی اوردم ریختم رو اعلامیه اش که خاطرش پیش ما تر بمونه

با پای چپ وارد شوید

حالم بهم میخوره از تمام حرفای بامزه ای که برای توی گه زدم که بخوام حالا ازینور و اونور حرفای خودم رو بشنوم به اسم اینکه واسه این و اون بامزه بازی درمیاری

دقیقا

اخرین اشتباهی که کردم مربوط میشه به هشت سالِ پیش. هروقت دیگه هم بیاید ازم بپرسید همین جواب رو بهتون میدم

بیژو به زبان فرانسوی یعنی جواهرات

 ممکنه برای شما دخترای دبیرستانی خیلی بیشعور به نظر بیان اما برای من اصلا اینطوری نیست. من احترام زیادی برای اونا قائلم. یعنی حداقل برای یکیشون. این برمیگرده  به من و بیژو! بیژو با اینکه پیش دانشگاهی بود اما خیلی میفهمید. بذارید یه خرده بهتر براتون تعریف کنم. قضییه برمیگرده به دهه چهل پنجاه زندگی من که میشه سالهای اولیه دهه هشتاد. من یک دانشجوی سال اولی بودم که بیژو دوست دخترم بود. بیژو هم یه دختر پیش دانشگاهی بود که پیش دانشگاهی رو غیرحضوری میخوند و یه موسسه خصوصی تو تجریش اسم نوشته بود به جا مدرسه. بیژو هم یه دوست پسری داشت که من بودم. اینکه بیژو خیلی میفهمید مربوط میشه به اون شبی که من با دوستم رفتم دم خونه بیژو اینا دنبالش! بیژو هم قرار بود با هانیه بیاد که بریم بیرون یه دوری بزنیم!  آهان بیژو تو همون موسسه ای که به جا مدرسه میرفت با هانیه دوست شده بود. خونه بیژو ، خونه هانیه، خونه ما و دانشگاه من و موسسه ای که توی تجریش بود همه شان توی فاصله های کمی از همدیگه بودن و این بود که روزهای زیادی من و بیژو با هانیه یا بی هانیه بیرون بودیم. هیچکسی ما رو جدی نمیگرفت، نه موسسه بیژو و هانیه رو حاضر غایب میکرد و نه دانشگاه برای یک پسر سال کفی جای خاصی بود. هرچی بود برای من بیرون دانشگاه بود. رفتم با دوستم دنبال بیژو وهانیه. ساعت هشت شب بود. بیژو گفته بود که مامانش خونه است اما گفت که میاید بریم بیرون. رسیدم. یه مسیج دادم که من تو کوچه ام. یه کوچه بالاتر یا پایین تر! چه فرقی به حال شما دارد! توی کوچه نمیشد واستاد چون بیژو پیش دانشگاهی بود و این مسائل اونموقع ها برایش مهم بود. برایش مهم بود که کسی نبیندش! چون میگفت همه همسایه ها منتظرن یه چیزی از من ببینن. یه ربع واستادیم تا بیژو و هانیه اومدن! بیژو اهل تاخیر نبود. نشستن! بعد قرار شد بریم یه وری!  اما خب جایی وجود نداشت! یعنی در تهران وقتی میخواستیم بریم بیرون این گه گیجه همیشگی وجود داشت که کجا؟ اگر میخواستی شام نخوری یا سینما نری باید توی ترافیک میموندی! اصلا تهران به تخمم!  میخوام قصه بیژو رو براتون تعریف کنم! الان دارم بدجوری با کیبورد تایپ میکنم. معلومه که عصبی هستم یا دست کم ! دستِ کم چی؟ عصبی هستم دیگه. همش میخوام بگم نیستم.اما هستم. این خاصیت بیژو برای من است. هرچیزی که مرا به یادش میاورد میگاید! یعنی یک گاییدگیه مادامی در بیژو برای من مانده است. ولش کنید! به من کمک کنید تا بتونم بدون اینکه حاشیه برم قصه رو براتون تعریف کنم! بعد بیژو و هانیه هی باهم میخندیدن و حرف میزدن! این چیز عجیبی نبود! اما خب همینجوری سرازیر شده بودیم توی خیابون ها تا حرف بزنیم و لای حرف ها یه جایی را پیدا کنیم که برویم اما یهو بیژو گفت که مامان هانیه توی راه است و دارد میاید دم خونه ما دنبال هانیه! این یعنی اینکه ما باید همین دور و ور باشیم. خب همان ور بودیم بعد حرف و اینا که بیژو یهو گفت بریم مامان هانیه اومده. بعد رفتیم دم در خونه بیژو اینا که هانیه رو پیاده کنیم ، بیژو هم یهو گفت من میروم! کلا کل رفتن ما ده دقیقه هم نشد.گفتم باشه. خدافظی کردیم. بیژو رفت! من این دفعه جلوی خانه پیاده شان کرده بودم. بعد یهو هوس کردم یه سرکی به کوچه بالایی یا پایینی بکشم! احساس میکردم یه گهی درکار است. یه گهی هم بود. دوست پسر هانیه اونجا منتظر بود! دوست من هم که پیشم نشسته بود همه صحنه ها رو میدید! این که بیژو به من دروغ گفته،   اینکه هانیه دروغ گفته! من خیلی خونسرد دور زدم برگشتم جلوی درشون. بدون اینکه کاری بکنم جلوی در خونه واستادم تا بیژو  و هانیه پایین بیایند و وقتی خواستن با هانیه بروند سوار  ماشین دوست پسر هانیه بشود من رو ببینن! بعد سیگارم رو دراوردم یه نخ روشن کردم و دستم از ماشین بیرون بود و سیگار میکشیدم! زنگ زدم به بیژو! برنداشت. زنگ زدم به هانیه. بیژو برداشت! گفت جانِ دلم؟ گفتم بیا پایین کارت دارم! 

گفت چشم!  بعد بیژو اومد! سوار شد! من جلو! دوستم جلو! بیژو تنها عقب! هانیه هم نیامده بود! نباید هم میومد.باید باهمون یارو؟میرفت یا هرچی! اصلا به این مساله فکر هم نکردیم اونموقع. بعد خیلی اروم راه افتادم. حرف زدم. پرسیدم چرا دروغ گفتی به من! بیژو سعی کرد کس نگوید. ولی کس میگفت. نمیدونم چرا دروغ گفته بود! چون شاید من از پسره خوشم نمیومد میخواست نگه که با اون دارن میرن بیرون. ولی هرچی بود من صدام هی بالاتر میرفت. وضعیت گهی بود. اعصابم تخمی بود. یهو بیژو رو کرد به من. یعنی گفت میدونی چیه؟ گفتم چته؟ گفت نگه دار میخوام پیاده شم! بردم ته کوچه بالایی شان! هی میگفت نگه دار! منم گفتم صب کن بذارمت یه خراب شده ای بعد نگه میدارم. بعد رسیدیم ته کوچه بالاییشان! همان جایی که دوست پسر هانیه رو دیده بودم. اما اونموقع اونجا نبود. این یعنی توی همون مدت هانیه با دوست پسر دیوثش رفته بود.یا هرچیزی. ما اصلا توی اون لحظه به این همم فکر نمیکردیم و همش سرهم داد میکشیدیم. از بیژو خواهش میکردم که خفه شود و بیژو هم داد میزد که نگه دارم. بعد بیژو از در عفب پیاده شد. منم پیاده شدم. گفت ولم کن! اصلا دلم میخواد برم بدم! ولم کن.  بعد من ولش کردم. اومدم توی ماشین. دوستم یک سال تمام توی جریان همه  چیز بود. سعی کرد منو اروم کنه. من، بیژو و هانیه رو خوب میشناخت.سعی میکرد یه کس شعری نگه فقط حرف نمیزد.معلوم نبود بیژو چه مرگش بود. اومدم از ماشین بیرون. سیگار روشن کردم. موبایلم زنگ خورد. بیژو بود. جواب ندادم. بیژو زنگ میزد. بیژو زنگ میزد. انقد زد که برداشتم گفت کجایی؟ گفتم توی کوچه گفت میای پیش من؟ گفتم نه. گفت من کیف پولم توی ماشینت جا مونده.من روم نمیشه بیام ور دارم. ماشینو بده به دوستت با کیف پول بیا پیش من. بیژو رو دوست داشتم. ماشین رو دادم به دوستم گفتم برو خونه. من میرم. من رفتم درحالیکه یه کیف پول دخترونه در دستم. وقتی توی طبقه شان از اسانسور پیاده شدم تصویر دختری رو یادمه که چشماش سرخ بود و دم در واستاده بود.بیژو صد و هفتاد قد داشت و چشما و موهای قهوه ای داشت. هنوز بیژو رو یادمه. لامصب خیلی خوشگل بود. بعد نگاش نکردم رفتم تو! توی خونه کسی نبود. مامان بیژو خونه نبود. بابا هم که هیچی! بیژو یه دروغ دیگه هم گفته بود. قضییه گه تر ازین حرفا بود اما من به همین این دروغش هم فکر کردم.یعنی نتونستم فکر نکنم. اصلا کل قضییه راجع به دروغ بود. بعد بیژو گریه کرد. گفت غلط کردم. گفت گه خوردم. بعد من بغلش کردم. من لال شده بودم. بعد همه کارهایی که یک جفت ادم از جنس مخالف باهم انجام میدهند. بعد بیژو در همون حین برایم تعریف کرد که از پنجره اتاقش از بالا داشته من را میدیده که کنار خیابان توی ماشین نشسته بودم و سیگار میکشیدم! بعد میگفت توی اون لحظه مثل سگ از من میترسیده. میگفت خوشحال بوده ازینکه دروغشو فهمیده بودم و میترسیده ازینکه الان چیکار میخوام بکنم. منم براش تعریف نکردم. من حرف نمیزدم. تعریف نکردم که بیژو جان! دختر باید هرازچندگاهی یه لکاته گری هایی را بلد باشد! مثل همان پیاده شدنت و اینکه به من گفتی میخوام برم بدم. مثل گریه کردنت، مثل ترسیدنت. تو خیلی دختری لامصب! این لکاته گری ظرافت خاصی را میطلبد که تو داری! اینها را به بیژو نگفتم. اصلا هیچ چیزی به بیژو نگفتم اونشب. به جایش کمی نفس نفس میزدم و تن بیژو رو اروم با چشام سیر میکردم، بیژو هم به بدن من چنگ میزد! اینها را گفتم که بگم بعد ازون، دیگه کسی را ندیدم که اینطور جندگی با ظرافتی را بلد باشد. اینطور بلد باشد که اصلا یک جایی بگی این ادم را واسه همین یک قابلیتش میخواهم. .واسه همین لکاته گری ای که بلد است.بیژو دبیرستانی بود. خیلی بچه بود. اما میفهمید! بیژو همه تجربه های اول زندگیش رو با من کرده بود و من میدیدم که یک ادم در عین جوونی چقدر میتونه باهوش رفتار کنه

یک چیزی بگید! من هروقت راجع به بیژو حرف میزنم اعصابم تخمی میشه.همینجوری نخونید برید. یک چیزی بگید! پای این پست نظر باید داد

نازلی یه چیزی بگو بابا

یه دختر اسلواکی هم هست که تقریبا شیش روز از هفته تو خونه منه.  جدیدا غذا هم درست میکنه حتی. چکسلواکی بدنیا اومده بعد توی کانادا بزرگ شده، بیشتر ازین ازش چیزی نمیدونم

خیلی باهاش فارسی حرف میزنم، عین جغد فقط نیگام میکنه

همه کنون!

خونه امیر نسشته بودیم. من و امیر و احسان.بعد خانوم میم هم اومد. اصلا مهمونی نبود. هیچ مهمونی ای چارنفره نیست. دور همی هم نبود. میخواستیم من و امیر و احسان بشینیم دورهم کس بگیم یه مقدار. خانوم میم اونجا بود و نمیشد خیلی کس بگیم. پس سعی کردیم که کس نگیم یا کس شعر هایمان را ارامتر بگیم. حالا خانوم میم نیامده بود که در دورهمی شرکت کند، چون لپتاپش خراب بود اومده بود نشسته بود اونجا با لپتاپ امیر یک کارهایی را که باید میکرد را انجام میداد. ما همش میگفتیم کی میرود خانوم میم که ما کمی کس شعر بگوییم. ولی خب نمیرفت. بعد خانوم میم گفت بریم سیگار بکشیم؟ بعد رفتیم بیرون لب فواره واستادیم و سیگار کشیدیم. امیر اومد یه جوک بگه بعد گفت نه زشته نمیگم. مثلا خجالت کشید. بعد خانوم میم گیر داد که امیر تعریف کن.امیر تعریف کن. بعد امیر گفت که یه روز یه ترکه جنده میاره خونشون میگه بخور! بعد یارو میگه این خیلی کثیفه برو بشورش. بعد ترکه میره میشوره و برمیگرده میگه حالا بخور.بعد یارو میگه خب حالا یه خرده بهش شیکر بزن که طعم داشته باشد حداقل. بعد ترکه میرود یه خرده شیکر میزند بهش و برمیگردد. بعد دختره میگوید یه خرده مغز پسته بریز روش که قوتی هم داشته باشد بعد ترکه میگه: اونجوری که میشه باسلق خودم میخورمش. بعد ماها همه خندیدیم چون به نظر ما جوک بامزه ای بود.بعد برگشتیم تو. خانوم میم رفت پای لپتاپ. من و امیر و احسان اینور روی کاناپه نشسته بودیم. امیر رفت پسته اورد که ما بخوریم بعد خانوم میم گفت که امیر جان میخوای یه خرده شیکر هم بیار برات باسلق درست کنم. من همونجا احساس کردم اینجا امریکاست و ادم ها دریده هستند. بعد امیر هم چیزی نگفت. با اینکه امیر 190 سانتی متر قد دارد و سی سال سن دارد هم شنیدن این جمله عجیب بود. به نظرم ادم های قدبلند به خاطر موقعیت مکانی و چشم هایشان و ادمهای باسنِ بالاتر به خاطر سن بیشترشان چیزهای بیشتری میبینند و به تدریج کمتر تعجب میکنند. بعد خانوم میم لپتاپ را گذاشت کنار و امد پیش ما که اینور بودیم. بعد احسان رفت. یعنی پاشد و گفت که کار دارد و باید برود. بعد همه خدافظی کردن. بعد خانوم میم انور کاناپه و من اینور کاناپه و امیر وسط نشسته بود(یا بودیم) بعد امیر به خانوم میم گفت که چه کفش های قشنگی! امیر این را همینجوری گفت. نه که امیر ادم اسکلی باشد. اما خیلی همینجوری است. یعنی مثلا این را نگفت که خانوم میم را بکند اما خانوم میم دریدگی کرد و گفت مرسی امیرجون.با یه حالتی. بعد امیرگفت عینهو کفش عروس هاست. بعد خانوم میم دوباره دریدگی کرد و گفت عروس ننت است. امیر هم گفت بله! ننه ام پنجاسال است که عروس است. بعد همه خندیدیم. به هیچی خندیدیم. یعنی اگر خانوم میم نبود میخواستیم از اول همین چیزها را بگوییم و بخندیم. حالا احسان نبود و خانوم میم هم تمام نمیکرد. بعد امیر گفت ازین کفش هاست که تا ساق پا میاید. بعد یهو خانوم میم شلوارش را تا زانو کشید بالا تا ساق پایش را نشان بدهد. بعد اینجا بود که من فهمیدم امیر اسکل نیست. امیر میخواهد خانوم میم را بکند. خب خانوم میم هم از کردن اقای امیر بدش نمیاید. برای همین خانوم میم گذاشت شلوار تا بالای زانویش بماند و به تدریج خودش پایین بیاید. بعد یهو خانوم میم شروع کرد نوک انگشتاش رو بازوی امیر کشیدن. بعد من خیلی مطمئن شدم که این دوتا قصد دارند همدیگر را بکنند تا اون لحظه این فکر را نمیکردم . چون خانوم میم و امیر هردویشان دانشجوی دکترا هستن و به نظرم دانشجوهای دکترا اگر هم بخواهند کاری بکنند در خلوت خودشان میکنند نه که ادم از بیرون بیاورن که اونور کاناپه بشیند و تماشا کند. بعد یهو به ذهنم رسید که احسان هم رفته پس حتما اون فهمیده و من چون اسکل  هستم نفهمیدم. کل این فکرها چند ثانیه بیشتر طول نکشید. شلوار خانوم میم تا روی ساق پایش خودبه خود پایین اومده بود که من یهو پاشدم که و گفتم من برم. بعد امیر گفت نه بمون. خانوم میم هم گفت نه بمون. چرا بری؟ بعد من نشستم. خیلی احمق بودم در اون لحظه. بعد خانوم میم همینجوری داشت با امیر ور میرفت من هم داشتم جلو رو نگاه میکردم. بعد یهو خانوم میم روشو کرد به من. پرسید. یه چیزی پرسید به این معنی که دیدی چقدر امیر مو داره؟ بعد حس کردم که خانوم میم من رو هم میخواد درگیر بازی کنه، احسان هم که رفته، امیر و خانوم میم هردو دکترا میخونن و خیلی زرنگن.به یه نتیجه میشد رسید و من هم به همون نتیجه رسیدم..به این نتیجه رسیدم که اونا میخوان منو بکنن. واسه همین قلبم تو دهنم بود. فقط هی میگفتم امیر تو چقدر نامردی! بابا تو که رفیقم بودی. تو که خیلی باحال بودی! مگر من چیکار کرده بودم؟ همش داشتم به این فکر میکردم که همه میگن ایرانی ها در خارج از ایران ادم های عوضی ای هستن، من چرا باور کردم؟ بعد خانوم میم به تی شرت امیر را از قسمت یقه کشیده بود جلو و موهای رو سینه اش را ببیند. بعد از همان ور به من هم نگاه کرد و پرسید تو هم مو داری؟ من همینجوری چت بودم. من نمیخواستم کرده بشم. برای همین جواب نمیدادم. امیر گفت اره بابا. بعد خانوم میم یهو لباس بالاتنه اش را دراورد. صحنه بعدی دو تا سینه بود که بینش یک گردنبند بود.من احساس کردم که الان اصلا وقت مناسبی نیست که به سینه ها یا گردنبند نگاه کنم، پس به سختی به امیرنگاه کردم.امیر هم داشت روبه رو رو نگاه میکرد. به نظرم رسید امیر هم قربانی است و خانوم میم میخواهد ما دو تا را بکند. ولی چرا؟ یهو دوباره پاشدم. گفتم من برم. بعد خانوم میم ساعد دستم را گرفت و گفت بمون. امیر هم گفت کار داری؟ بعد من گفتم اره، خیلی. بعد خانوم میم همینجوری که داشت با نوک انگشتانش ساعد دستم را چیز میکرد ازم پرسید خب چیکار داری؟ نمیتونی بمونی؟ منم گفتم نه! بعد خانوم میم گفت باشه. مواظب خودت باش. بعد با امیر دست دادم. با خانوم میم هم. بعد احساس کردم دارم ازاد میشم. برای همین به سینه ها نگاه کردم. به گردنبند هم. بعد رفتم به سمت در. همینطوری لای در روباز کردم به این فکر کردم که اینا نمیخواستن منو بکننا ولی دیگه من باید برم و رفتم

استارباکس

در هنگام مواجهه با یک دختر از مدرسه فرزانگان (شعبه تهران) و یک مار خیلی سمی به صورت همزمان، در صورت موجود بودن تنها یک سنگ، از تنها سنگی که دارید برای دفع دختر فرزانگانی استفاده کنید

این موجودات به علت آموزش های نهادینه ای که در سنین نوجوانی و جوانی روی انها صورت گرفته است، بقیه عمر، مادرشان ... است

یکی رو میشناختم رفت کلاس یوگا، درخت شد. بهار شد. گل داد یاسِ پیر. نازلی سخن نگفت

سه تا خانه آنورتر یک کسی زندگی میکند که صبح ها بدون استثنا هی عق میزند. یعنی به حدی عق میزند که شما اگر از دم خانه اش رد بشوی صدای عق زدن و تلاشش برای بالاآوردن را به راحتی میتونی گوش بدهید. این یک جور تمرین یوگاست، تمرینی برای خالی کردن وجود از اضافات یا مضامینی این چنینی.این را از کسی پرسیده ام که خودش استاد یوگاست.

 یک روز صبح زود خیلی اتفاقی متوجه  این صدا شدم، وقتی داشتم میرفتم سرکلاس. از آنروز به بعد هر روز ده دقیقه مانده به  شیش بیدار میشوم یک عالمه لباس میپوشم و توی سرما میروم بیرون، میروم زیرپنجره خانه شان وایمیستم، سیگار اتش میزنم. به صدای عق زدنش گوش میکنم و به این فکر میکنم که چقدر احمق در این دنیا وجود دارد؟